به هر سویی ازو باشد دو صد خورشید اشراقی

چو آتش در درونت زد، دو دیده حس بردوزد

رخت چون گل برافروزد ز آتشهای مشتاقی

توی چون سوخت، هو باشد، چو غیرش سوخت او باشد

تو زاهد می زنی طعنی، که نزدیکم به حق یعنی

بسی مکی که در معنی بود او دور و آفاقی

ز صاف خمر بی دردی، ترا بو کو؟ اگر خوردی