دریغا جان ندادستم، چو آن پر برگشادستم

چه اندر بوده ام من خود؟! ز بدخویی و بدرایی

ولیک آن ماه رو دارد، هزاران مشک بو دارد

چگونه پای او دارد، یکی سودای صفرایی؟!

که تا این دم فتادستم، ازان اقبال و بالایی

شبی دیدم به خواب اندر، که می فرمود آن مهتر

کزان میهای جان پرور، تو هم با ما و بی مایی