که تا این دم فتادستم، ازان اقبال و بالایی

ولیک آن ماه رو دارد، هزاران مشک بو دارد

چگونه پای او دارد، یکی سودای صفرایی؟!

دریغا جان ندادستم، چو آن پر برگشادستم

شبی دیدم به خواب اندر، که می فرمود آن مهتر

کزان میهای جان پرور، تو هم با ما و بی مایی

هزاران مکر سازد او، هزاران نقش بازد او