هزاران مکر سازد او، هزاران نقش بازد او

که تا این دم فتادستم، ازان اقبال و بالایی

شبی دیدم به خواب اندر، که می فرمود آن مهتر

کزان میهای جان پرور، تو هم با ما و بی مایی

اگر با تو بسازد او، تو پنداری که همتایی

نپنداری ولی مستی، ازان تو بی دل و دستی

ز می بد هرچه کردستی، که با می هیچ برنایی