نپنداری ولی مستی، ازان تو بی دل و دستی

کزان میهای جان پرور، تو هم با ما و بی مایی

هزاران مکر سازد او، هزاران نقش بازد او

اگر با تو بسازد او، تو پنداری که همتایی

ز می بد هرچه کردستی، که با می هیچ برنایی

چو از عقلت همی کاهد، چو بی خویشت همی دارد

همی عذر تو می خواهد، چو تو غرقاب میهایی