ز می بد هرچه کردستی، که با می هیچ برنایی

هزاران مکر سازد او، هزاران نقش بازد او

اگر با تو بسازد او، تو پنداری که همتایی

نپنداری ولی مستی، ازان تو بی دل و دستی

چو از عقلت همی کاهد، چو بی خویشت همی دارد

همی عذر تو می خواهد، چو تو غرقاب میهایی

بدیدم شعله تابان، چه شعله؟ نور بی پایان