همی عذر تو می خواهد، چو تو غرقاب میهایی

نپنداری ولی مستی، ازان تو بی دل و دستی

ز می بد هرچه کردستی، که با می هیچ برنایی

چو از عقلت همی کاهد، چو بی خویشت همی دارد

بدیدم شعله تابان، چه شعله؟ نور بی پایان

بگفتم: « گوهری ای جان، چه گوهر؟ بلک دریایی

مهی، یا بحر، یا گوهر، گلی، یا مهر، یا عبهر