بگفتم: « گوهری ای جان، چه گوهر؟ بلک دریایی

چو از عقلت همی کاهد، چو بی خویشت همی دارد

همی عذر تو می خواهد، چو تو غرقاب میهایی

بدیدم شعله تابان، چه شعله؟ نور بی پایان

مهی، یا بحر، یا گوهر، گلی، یا مهر، یا عبهر

ملی یا باده احمر، به خوبی و به زیبایی

توی ای شمس دین حق، شه تبریزیان مطلق