حلالش باد نازیدن، زهی دید و زهی دیدن

ز بستان یکی بقلش، زهی بستان و بستانی

همی بیند یکایک را، چنان همچون یقین شک را

زده از خشم آهک را، به چشم گوهر کانی

نتان از خویش ببریدن، و او خویش است می دانی

کیست آن شاه شمس الدین، ز تبریز نکو آیین

زهی هم شاه و هم شاهین، درین تصویر انسانی