ز بستان یکی بقلش، زهی بستان و بستانی

ز بیخویشی از آن سوتر، همی تابد یکی گوهر

یکی مه روی سیمین بر، مر او را فر سلطانی

دو صد مفتی در آن عقلش، همی غلطد در آن نقلش

همی بیند یکایک را، چنان همچون یقین شک را

زده از خشم آهک را، به چشم گوهر کانی

حلالش باد نازیدن، زهی دید و زهی دیدن