ز بیخویشی از آن سوتر، همی تابد یکی گوهر

ز بیخویشی نمی دانند، که اول چیست، یا ثانی

زهی سودای بی خویشی، که هیچ از خویش نندیشی

که پس گشتی تو یا پیشی، که خشتک یا گریبانی

یکی مه روی سیمین بر، مر او را فر سلطانی

دو صد مفتی در آن عقلش، همی غلطد در آن نقلش

ز بستان یکی بقلش، زهی بستان و بستانی