زهی سودای بی خویشی، که هیچ از خویش نندیشی

نواز، آن چنگ عشرت را به نغمتهای الحانی

در آن مجلس که خوبانند، ز شادی پای کوبانند

ز بیخویشی نمی دانند، که اول چیست، یا ثانی

که پس گشتی تو یا پیشی، که خشتک یا گریبانی

ز بیخویشی از آن سوتر، همی تابد یکی گوهر

یکی مه روی سیمین بر، مر او را فر سلطانی