در آن مجلس که خوبانند، ز شادی پای کوبانند

خردها را تو لاشی کن، ز ساغرهای روحانی

بیارا بزم دولت را، که بر مالیم سبلت را

نواز، آن چنگ عشرت را به نغمتهای الحانی

ز بیخویشی نمی دانند، که اول چیست، یا ثانی

زهی سودای بی خویشی، که هیچ از خویش نندیشی

که پس گشتی تو یا پیشی، که خشتک یا گریبانی