چو تو ملک ابد جویی به همت

که تا از عشق، مولانا نمانی

مکن رخ همچو زر از غصه سیم

که تا زین سیم، ز آن سیما نمانی

ازین نان و ازین شربا نمانی

رها کن عربده، خو کن حلیمی

که تا از بزم شاه ما نمانی