که تا از عشق، مولانا نمانی

ز دام عشوه پر خود نگه دار

که تا از اوج و از بالا نمانی

مشو مولای هی ناشسته رویی

مکن رخ همچو زر از غصه سیم

که تا زین سیم، ز آن سیما نمانی

چو تو ملک ابد جویی به همت