مشو مولای هی ناشسته رویی

که تا ز آن دلبر زیبا نمانی

ز دام عشوه پر خود نگه دار

که تا از اوج و از بالا نمانی

که تا از عشق، مولانا نمانی

مکن رخ همچو زر از غصه سیم

که تا زین سیم، ز آن سیما نمانی