چو ذره باش پویان سوی خورشید

که تا از بزم شاه ما نمانی

همی کش سرمه تعظیم در چشم

پیاپی، تا که نابینا نمانی

که تا چون خاک، زیر پا نمانی

چو استاره به بالا شب روی کن

که تا ز آن ماه بی همتا نمانی