که تا ز آن ماه بی همتا نمانی

چو ذره باش پویان سوی خورشید

که تا چون خاک، زیر پا نمانی

چو استاره به بالا شب روی کن

مزن هر کوزه را در خنب صفوت

که تا از عروهالوثقی نمانی

ز بعد این غزل ترجیع باید