مزن هر کوزه را در خنب صفوت

که تا چون خاک، زیر پا نمانی

چو استاره به بالا شب روی کن

که تا ز آن ماه بی همتا نمانی

که تا از عروهالوثقی نمانی

ز بعد این غزل ترجیع باید

شراب گل مکرر خوشتر آید