ولیکن سر عشقش شکرستان

یکی شمعی فرستادش، براتی

ز تندی عشق او آهن چو مومست

زهی عشق حرون تند عاتی

ز نخلستان ز جوهای فراتی

شکر لب، مه رخان جام بر کف

تو می گو هر کرا خواهی که: « هاتی »