ز تو خونش مباح و او مباحی

اگر تبریز دارد حبه زو

چه نقصان گر شود از گنجها، تی

هزاران زاهد زهد صلاحی

زهی کعبه که تو جان بخش حاجی

زهی اقبال هر محتاج راجی

هر آن سر کو فرو ناید به کیوان