هر آن سر کو فرو ناید به کیوان

ز تو خونش مباح و او مباحی

زهی کعبه که تو جان بخش حاجی

زهی اقبال هر محتاج راجی

ز روی فخر، بر فرقش تو تاجی

نهاده سر به تسلیم و به طاعت

به پیشت از دل و جان هر لجاجی