زمین تا آسمان آتش گرفتی

بپوشانید جانم را سیاهی

ز تلخ هجر او، شکر چو زهری

ز خون خونین شده هر خاک راهی

اگر نی مژده دادی گاه گاهی

دو صد یوسف نماید از خیالش

که هریک را ذقن بر، طرفه چاهی