اگر نی مژده دادی گاه گاهی

ز تلخ هجر او، شکر چو زهری

ز خون خونین شده هر خاک راهی

زمین تا آسمان آتش گرفتی

دو صد یوسف نماید از خیالش

که هریک را ذقن بر، طرفه چاهی

بهر چاهی ازان چهها درافتم