با دایه عقل برگزیده

از بیم، که تا نیفتد از شاخ

ماند بی ذوق و پژمریده

جان نیست ازان جماد کمتر

سه بوسه ز تو وظیفه دارم

ای بر رخ من سحر گزیده

تا صلح کنیم بر دو، امروز