نورآمد و نار را فرو کشت

در ریگ سیاه، تخم کاری

در مرگ حیات دید عارف

چون رست ز دیدهای ناری

دی را بکشد دم بهاری

در چشم تو شب اگرچه تیره ست

در دیده او کند نهاری