من خود از فتنه و بلا بگریختم در گوشها

جان و دل چون قازغان شد جوش اندر جوشه

پست و بالای نهاد من هوای او گرفت

چون ملخ در کشت افتد بر سر هر خوشه

خود من از دیگ بلا برداشته سر پوشه

عشق شمس الدین خداوندم یکی غوغاییست

گرچه ز اول ساکنک آمد چنان خاموشه