وصل همچون جبرئیل و هجر چون خناس شد

خود من از دیگ بلا برداشته سر پوشه

عشق شمس الدین خداوندم یکی غوغاییست

گرچه ز اول ساکنک آمد چنان خاموشه

وحی جبریل امین سوزنده وسواس شد

کی توان کردن نصیحت عاشق اوباش را؟!

کی توان پوشیدن این عیش پدید وفاش را