دهمت به قهر خوردن، تو ز من کجا گریزی؟!

قدح و می گزیده، ز کف خدا رسیده

چو خوری، چنان بیفتی که به حشر بر نخیزی

و اگر کشی تو گردن، ز می و شراب خوردن

بربود جام مهرش، چو تو صد هزار سرکش

بستان قدح، نظر کن، که تو با کی می ستیزی

شه خوش عذار را بین، که گرفت باده بخشی