سر زلف یار را بین، که گرفت مشک بیزی

بربود جام مهرش، چو تو صد هزار سرکش

بستان قدح، نظر کن، که تو با کی می ستیزی

شه خوش عذار را بین، که گرفت باده بخشی

چو ز خود برفت ساقی، بدهد قدح گزافی

چو ز خود برفت مطرب، بزند ره حجازی

ز می خدای یابی تف و آتش جوانی