چو ز خود برفت ساقی، بدهد قدح گزافی

بستان قدح، نظر کن، که تو با کی می ستیزی

شه خوش عذار را بین، که گرفت باده بخشی

سر زلف یار را بین، که گرفت مشک بیزی

چو ز خود برفت مطرب، بزند ره حجازی

ز می خدای یابی تف و آتش جوانی

هنر و وفا نیابی ز حرارت غریزی