بدرون صبر آمد فرج، و ره گشایش

هنر و وفا نیابی ز حرارت غریزی

بستان قدح، نظر کن به صفا و گوهر او

نه ز شیره است این می به خدا، و نی مویزی

بدرون خواری آمد شرف و کش و عزیزی

بهلم سخن فزایی، بهلم حدیث خایی

تو بگو که خوش ادایی، عجبی، غریب چیزی