تو بگو که خوش ادایی، عجبی، غریب چیزی

بدرون صبر آمد فرج، و ره گشایش

بدرون خواری آمد شرف و کش و عزیزی

بهلم سخن فزایی، بهلم حدیث خایی

ترجیع کن بسازش، چو عروس نو، جهازی

که عروس می بنالد بر تو ز بی جهیزی

عدم و وجود را حق به عطا همی نوازد