تو بسی سخن بگفتی، خلل سخن نهفتی

چو هوای جنتستت، تو هریسه خوار چونی؟

به میان کاسه لیسان، تو چو دیک چند جوشی؟

به میان این حریفان، تو درین قمار چونی؟

محک خدای دیدی، تو در اضطرار چونی؟

ز چه رو خموش کردی، تو اگر ز اهل دردی

بنظر چو ره نوردی، تو در انتظار چونی؟