برهانش ای سعادت، ز فراق و رنج وحشت

که ز گرگ مرگ صیدت بشد و رمید باری

سوی آسمان غیبی، تو چگونه و چونی؟

که بر آسمان ز یاران اسفا رسید، باری

که ز دام تنگ صورت، بشد و رهید، باری

ز جهان برفت باید، چه جوانی، و چه پیری

خوش و عاشق و مکرم، سبک و شهید، باری