سمن از عدم روان شد، تو چرا فرو نشستی؟!

از من گلست و لاله، که چمن نمود کاله

هله سوی بزم گل شو که تو نیز می پرستی

پی شکر سرو و سوسن به شکوفه صد زبان شد

پی ناز گفت گلبن، به عتاب و فن به بلبل

که: « خمش، برو ازینجا، که درخت را شکستی »

به جواب گفت « این خو که تو داری ای جفاگر