کافتاب نعمتم شد زیر میغ

روزکی چندی سخن کوتاه کرد

مرد بقال از ندامت آه کرد

ریش بر می کند و می گفت ای دریغ

دست من بشکسته بودی آن زمان

که زدم من بر سر آن خوش زبان

هدیه ها می داد هر درویش را