دست من بشکسته بودی آن زمان

مرد بقال از ندامت آه کرد

ریش بر می کند و می گفت ای دریغ

کافتاب نعمتم شد زیر میغ

که زدم من بر سر آن خوش زبان

هدیه ها می داد هر درویش را

تا بیابد نطق مرغ خویش را