جولقیی سر برهنه می گذشت

بر دکان بنشسته بد نومیدوار

می نمود آن مرغ را هر گون نهفت

تا که باشد اندر آید او بگفت

با سر بی مو چو پشت طاس و طشت

آمد اندر گفت طوطی آن زمان

بانگ بر درویش زد چون عاقلان