گر هزاران دام باشد در قدم

می نهد انگشت بر استارگان

می کشد استارگان را یک به یک

تا که نفروزد چراغی از فلک

چون تو با مایی نباشد هیچ غم

چون عنایاتت بود با ما مقیم

کی بود بیمی از آن دزد لئیم