چون عنایاتت بود با ما مقیم

تا که نفروزد چراغی از فلک

گر هزاران دام باشد در قدم

چون تو با مایی نباشد هیچ غم

کی بود بیمی از آن دزد لئیم

هر شبی از دام تن ارواح را

می رهانی می کنی الواح را