می رهانی می کنی الواح را

چون عنایاتت بود با ما مقیم

کی بود بیمی از آن دزد لئیم

هر شبی از دام تن ارواح را

می رهند ارواح هر شب زین قفس

فارغان نه حاکم و محکوم کس

شب ز زندان بی خبر زندانیان