هر شبی از دام تن ارواح را

چون تو با مایی نباشد هیچ غم

چون عنایاتت بود با ما مقیم

کی بود بیمی از آن دزد لئیم

می رهانی می کنی الواح را

می رهند ارواح هر شب زین قفس

فارغان نه حاکم و محکوم کس