شمه ای زین حال عارف وا نمود

چون قلم در پنجه تقلیب رب

آنک او پنجه نبیند در رقم

فعل پندارد بجنبش از قلم

عقل را هم خواب حسی در ربود

رفته در صحرای بی چون جانشان

روحشان آسوده و ابدانشان