تو بهانه می کنی و ما ز درد

وان مریدان در شناعت آمدند

کین چه بدبختیست ما را ای کریم

از دل و دین مانده ما بی تو یتیم

می زنیم از سوز دل دمهای سرد

ما به گفتار خوشت خو کرده ایم

ما ز شیر حکمت تو خورده ایم