طفل با دایه نه استیزد ولیک

گفت ما چون گفتن اغیار نیست

اشک دیده ست از فراق تو دوان

آه آهست از میان جان روان

گرید او گر چه نه بد داند نه نیک

ما چو چنگیم و تو زخمه می زنی

زاری از ما نه تو زاری می کنی