تو چنگ فزونی زدی بر جهان

چرا زو همه بهر من غفلت ست

چو شد سال برشست و شش چاره جوی

ز بیشی و از رنج برتاب روی

گذشتند بر تو بسی همرهان

چو زان نامداران جهان شد تهی

تو تاج فزونی چرا برنهی