پر همی شد جان خلقان از شکوه

اندر آیید ای همه پروانه وار

اندرین بهره که دارد صد بهار

بانگ می زد درمیان آن گروه

خلق خود را بعد از آن بی خویشتن

می فکندند اندر آتش مرد و زن

بی موکل بی کشش از عشق دوست