حد من این بود ای سلطان جان

عقل چون جبریل گوید احمدا

گر یکی گامی نهم سوزد مرا

تو مرا بگذار زین پس پیش ران

هر که ماند از کاهلی بی شکر و صبر

او همین داند که گیرد پای جبر

هر که جبر آورد خود رنجور کرد