گشت بینایی شد آنجا دیدبان

موم و هیزم چون فدای نار شد

ذات ظلمانی او انوار شد

سنگ سرمه چونک شد در دیدگان

ای خنک آن مرد کز خود رسته شد

در وجود زنده ای پیوسته شد

وای آن زنده که با مرده نشست